वृद्धाश्रमात टाकून आलेल्या आईचे शेवटचे बोलणे ऐकून या मुलाच्या पायाखालची जमीनच सरकली..

नमस्कार मित्रांनो, आम्ही आज तुमच्यासाठी घेऊन आलोय एक मनाला चटका लावून जाणारी ‘हृदयस्पर्शी’ कथा.. “आई आणि लॉकडाउन”, खूप छान आणि सूंदर अशी ही कथा तुम्हाला नक्की आवडेल, तर मग चला कथेला सुरवात करूयात. आज दिवसभर घरात नुसतं घुटमळत होते, मग बसल्या बसल्या मनात विचार आला की वृद्धाश्रमात सोडून आलेल्या आपल्या आईला निदान फोन तरी लावावा, फोन लावला आणि पलीकडून फोन उचलला गेला.

आणि सुरकुत्या पडलेल्या भाषेत तो एक बोबडा, थरथरता अडाणी आवाज किती वर्षांनी आपल्या कानावर आदळला. पुन्हा एकदा काळीज हादरले, जिभेला वळण नसल्याने आई, माय हे शब्दच बाहेर पडायला तयार नव्हते आणि ही लाज मला नाही तर माझ्या जिभेला वाटत होती. जगात आलेल्या महाभयंकर जीवघेण्या रोगाबद्दल म्हणजे को-रोना विषाणू बद्दल तिला सांगणार तेवढ्यात तिनेच मला काही तरी सांगायला सुरवात केली.

पोरा जरा सांभाळून रहा बरं, बायको पोराबाळांची काळजी घे रे, आणि सूनबाईला घर स्वच्छ ठेवायला सांग, त्याला काय म्हणत्यात बर जे तोंडाला कपडा सारख लावतात ते? हा ‘मास’ तो बांधूनच घरातून बाहेर पडत जा, आणि रोज गरम पाणी पित जा, बाहेरन आल्याव हातपाय धून घेत जा, जमलं तर गर्दीत जाऊ नको कुठं माझ्या लेकरा.. तो कुठला सैताना वाणी रोग आलाय वाडतं, पोरा माझ्या लेकरा कसा आहेस तू, पोरा तुला एक सांगू..

तू इथं मला बघायला येऊ नकोस, तुला तुझ्या म्हाताऱ्या आईची शपथ हाय बघ, ह्यो रोग बाहेरच्या माणसा पासून होतोय वाडतं? आणि मी पण आता बाहेरचीच झालेय, पोरा ह्यो रोग ह्या आधी आला असता तर, जगातल्या कुठल्याच लेकराने आपल्या मायबापाला घराबाहेर काढायचा विचारच केला नसता, खरं आहे नवका पोरा.. आणि ह्यात तुझी चूक नाही पोरा या जगाची रितच तशी आहे बघ, कुजलेला खराब कचरा केरसुनीने घराबाहेर काढायचा.

आणि फेकुन द्यायचा, दूर कुठल्या तरी कचरा कुंडीत, नाहीतर कुठल्या तरी तुंबलेल्या नाल्यात.. घरात खराब वास येतो त्या सुरकुत्या पडलेल्या हाडामासच्या कचऱ्याची आणि घाणीची, पोरा एकमेकांच्या जवळून बोलताना खिकताना शिकताना मायेचा हात अंगावरून फिरवताना कुशीत घेताना हा रोग पण होऊ शकतो नवका, पोरा इतक्या वर्षातून तुझा फोन आल्यावर या म्हाताऱ्या आईला बर वाटलं बघ, मला विसरला बिसरला नाहीस नवका याची काळजी.

वाटत होती मला, पोरा एक विचारायचा होतं की हा रोग एकमेकांशी फोनावर बोलताना तर होत नाही नवका, त्या रोगाचे जीव जंतू फोनातून येत नाहीत नवका. आई बोलताना मध्येच जोरजोरात खोखलत होती, रडत होती, हुंदके गिळत गुपचूप रडत होती, कण्हत होती.. पोरा माझ्या लेकरा आतून दरवाजा नीट कडी लावून बंद करून घे जा, जसा मला घरा बाहेर काढताना केला व्हतास ना अगदी तसा, आणि घरातून बाहेर पडू नकोस सद्या.

बाहेर आमच्यासारखे राक्षसी जीवजंतू राहतात बघ. पोरा मी मे-ले तरी मला आग द्यायला इथं येऊ नकोस, ते महानगरपालिका वाले सर्व करतात वाटतं हल्ली आणि फुकटच, आणि माझं तेरा दिवसाच सुतक ही नको पाळू, पण ते चौदा दिवसाच ‘हाम कारंटाय’ काय बोलतात ते पाळ र माझ्या लेकरा, माझ्या नातवंडांना सांग, कुणीतरी दूर राहणारी नातं नसलेली म्हातारी गेली आहे म्हणून, परकी बिन रक्ताची.. पोरा या रोगाच्या विषाणू पेक्षा आपल्या माणसाचे.

विक किती महाभयंकर जीवघेण असतं ना. हे सर्व ऐकताच माझ्या हातातून फोन खाली पडला, आणि मी पण त्या फोन सारखा आतून फुटून गेलो.. मित्रांनो तुम्हाला या आईबद्दल काय वाटते ते कमेंट करून आम्हाला नक्की कळवा.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Don`t copy text!