प्रत्येक मनुष्याचा मृ त्यू अटळ आहे परंतु या मुलांनी अशी काही युक्ती केली की आजी मरणाच्या दारातून परत आली..

‘काय ग म्हातारे .? आलीस का ग देवाला लाच द्यायला.. आणि लॉकडाऊन आहे तरी सुद्धा तुला मोतीचुरचे लाडू कुठून मिळतात रे..’? गणपतीच्या बंद असलेल्या दरवाजासमोर लाडूचा प्रसाद, आणि हार ठेवतात त्या गंगूआतेला जसा विवेकने आवाज दिला, तसा मी माझा कपाळावर हात मारला… आता इथे लगेच विवेकच्या दोन ते तीन पिढ्या खाली येणार हे नक्की..! ‘विवेक तु आलास का रे इथेपण मला सतवायला… सगळे तरी घरी बसले आहेत, आणि तुम्ही दोघे इथे का फिरतायत..? हा बरोबर आहे तसं पण घरातील बायका पण किती वेळ सहन करणार तुम्हाला..

त्यातरी संसार करतायत ते नशीब समजा..’ आता ती सत्तर वर्षाची गंगूआते चांगलीच चिडली होती, आणि आता विवेक सोबत माझ्याही दोन तीन पिढ्या खाली येणार हे विधीलिखित झाले.. ‘ हा आणि खबरदार… तू जर देवाच्या पुढ्यातील लाडू घेतलास तर.. बघ नाही तर तुला हगवण लागेल.. आणि हा या म्हातारीचा शाप आहे अस समज..’ तिने तर विवेकच्या मनातील भावना ओळखली असावी आणि मग हा शाप उच्चारला असेल, आणि लगेच लाडवाच्या दिशेने जाणारी माझी पावले थांबली.. ‘.. अरे के सांगू तुला पंधरा वर्षे झाली… तरी माझ्या मुलाच्या घरात पाळणा हलला नाही..

आणि त्याच साठी न चुकता दर मंगळवारी येते मी देवाला..’ ती हळवी होत म्हणाली.. ‘ मग काय देव येणार आहे का मदतीला..?? काही तरी उपचार करा.. आणि हल्ली किती तरी चांगल्या ट्रीटमेंट आहेत आपल्या आजूबाजूला..’ विवेक म्हणाला… ‘ ह नको त्या ट्रीटमेंट.. आमचा देव आहे माझ्या पाठीशी ‘ म्हातारी रागाने म्हणाली.. ‘ चल ग तुला घरी सोडतो..’विवेक त्या म्हातारीचा हात धरत म्हणाला.. आणि ती मुकाट्याने त्याच्यासोबत निघाली.. आणि एक दोन दिवसांनी रात्री अचानक गंगूआतेचा मुलगा सोहम घरी आला… आणि सोहमच्या चेहऱ्यावर तणाव दिसत होता मला..

‘आईला बरे वाटत नाही हे कळताच..’ मी विवेकला फोन केला, आणि तो लगेच गाडी घेऊनच घरी हजर झाला.. आणि आम्ही दोघांनी तिला जवळच्या हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट केले.. गंगूआते कोरोना पोसिटिव्ह आल्या, हे ऐकून आम्ही सर्व चिंतेत पडलो, पण विवेक ‘ ह्या.. त्यात काय झालं..’ तरी आपण योग्यवेळी घेऊन आलोय तिला.. आणि होईल रे दोनतीन दिवसात बरी.’ असे बोलून तो औषधे आणाय निघाला. थोड्या वेळाने आम्ही सगळे घरी आलो.. दुसऱ्या दिवसी आम्ही हॉस्पिटलमध्ये गेलो… गंगूआते बरी होती, पण काल रात्री तिची तब्बेत थोडी बिघडली होती.

आणि तिला ऑक्सिजन लावला होता.. आणि पहाटे तर अशी वेळ आली होती की डॉक्टरने आम्हाला बोलावूनचं घेतले होते… विवेक बरोबर डॉक्टरांनी हलक्या आवाजात चर्चा केली, आणि डॉक्टर मान हलवत पुन्हा आत निघून गेले… ‘ तयारी करायची का..??? गाण्याला बोलावू का..? मी बारक्या आवाजात विवेकला विचारले… ‘गप रे खुळ्या… गंगूआत्या आहे अजून.. तो माझ्यावर रंगवला.. आणि एक डॉक्टरांनी संगीलतल्या शिवाय काही करू नकोस… चल आता आपण निघुया… आणि काही गरज पडली तर डॉक्टर फोन करतील आपल्याला..’

असे म्हणताच मी आम्ही मुकाट्याने त्याच्या मागे निघालो…. आणि दुपारी डॉक्टरचा फोन आला.. ते म्हणाले की आता तिची तब्बेत सुधारतेय.. हे ऐकून तर आम्ही उडालोच.. आणि हळूहळू गंगूआत्याची ऑक्सिजन लेव्हल वाढू लागली, आणि बारा तेरा दिवसात ती नॉर्मलवर आली होती…. अजून काही दिवस तिने हॉस्पिटलमध्येचं काढले आणि थोडी विश्रांती घेऊन महिन्याभरात ती घरी आली… आणि आम्ही चारपाच दिवसातून एकदा तिची चौकशी नक्की करत होतो.. आणि बघता बघता काही दिवसांनी ती पुन्हा हिंडू फिरू लागली होती, आणि आज परत एकदा देवळात आली..

‘ये म्हातारे आलीस का ग परत देवाला.’ का बरी झालीस म्हणून आलीस धावत धावत त्याला भेटायला…? अगं किती जगशील..? आणि कोणासाठी..? विवेकने नेहमीप्रमाणे तिला चिडवाय सुरवात केली.. पण यावेळी काय झालेकाय माहीत गंगू आजी तर न चिडता, त्याच्या उलट आमच्या हातावर एक एक मोतीचूरचा लाडू ठेवला… ‘अरे माझ्यासाठी नाही.. तर माझ्या येणाऱ्या नातवासाठी अली आहे आज, माझ्या सुनबाईला चवथा चालू झालाय.. मी आजारी होते त्या दिवशी हॉस्पिटलमध्ये तो डॉक्टर माझ्या कानात म्हणाला होतो की तुमची सून गरोदर आहे.

आताच तुमचा मुलगा रिपोर्ट घेऊन आला आहे, असे माझा कानाशी पुटपुटला होता आणि मी लगेच डोळे उघडले होते बाबा.. आणि ही किती आनंदाची गोष्ट होती माझ्यासाठी तुला नाही कळणार.. गंगूआत्या म्हणाली गेली पंधरा वर्षे मी ह्याच क्षणाची आतुरतेने वाट पाहत होते.. मग मी माझ्या मनाशी निर्णय घेतला की .. नाही… आता हे आजारपण दूर करायलाचं हवे मला, आणि सुनेची व होणाऱ्या बाळाची काळजी घ्यायला हवी, आणि त्यासाठी मला उठायलाच हवे.. आणि हेच माझा मनात ठेवून मी या आजाराशी झुंजत देत होते, आणि शेवटी त्यावर विजय मिळवलाचं.

खरेच आज मी खूप खुश आहे.. आणि आता तु बघत राहा मी माझ्या सुनेची कशी काळजी घेते ते…. चल आता लवकर घरी सोड मला.. खूप कामे आहेत घरी..’ गंगूआत्या उत्साहाने बोलत होती… विवेक हसला आणि त्याने तिचा हात पकडला, त्याने मला डोळा मारला आणि ते दोघे निघाले.. मग रात्री गच्चीवर आम्ही दोघे पुन्हा भेटलो.. ‘ गंगूआतेच्या प्रकरणात तुझा काय सहभाग आहे का.? उगाचच का त्या म्हातारीला आशा दाखवत आहेस बाब.. आणि एक त्या डॉक्टरला तूच काहीतरी सांगितलेस ना… आणि माझे प्रश्न चालू झाले,.. ‘हो. हो. मीच त्या डॉक्टरला सांगितले होते.

की म्हातारीच्या कानात असं सांग म्हणून.. अरे बाब पण तिची सून गेले एक वर्ष आपल्या तनूच्या हॉस्पिटलमध्ये ट्रीटमेंट घेते आहे… आणि तुला माहीत की तनु किती प्रसिद्ध स्त्रीरोगतज्ञ आहे, पण गंगूआतेला ही गोष्ट माहीत नाही.. अरे ती पडली धार्मिक, आणि तिची ती सून विज्ञाननिष्ठ आहे ,म्हणून ही गोष्टी सर्वांच्या नकळत चालू होत्या.. ज्या वेळी गंगूआत्या आजारी होती, त्या दिवशी दुपारीच तिचा सुनेचा रिपोर्ट कळला तर गंगूआजी सिरीयस झाली… विचार केला की आता ती जाणारच आहे.. तर ही बातमी सांगून टाकू जातान तरी सुखाने जाईल, पण ती गंगूआत्या तर.

उठून उभीच राहिली.. आणि यालाचं म्हणतात जिद्द..’ विवेक डोळे पुसत पुसत म्हणाला, ‘ खरे आहे तुझे.. अरे त्या गंगूआत्या ने आपल्याला तिच्या अंगाखांद्यावर खेळवले आहे…. आणि किती प्रेम आहे तिला मुलांविषयी हे तर आपल्याला माहीत आहे,.. आज तिच्या घरात पाळणा हलणार हे ऐकून तिने तर मृत्यूला ही पळवून लावले आहे.. आणि अशीच जिद्द जर सर्वांनी दाखवली तर, या संकटातून आपण सर्व नक्कीच बाहेर पडू शकतो.. मी विवेकच्या पाठीवर थाप मारून म्हटले….

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Don`t copy text!