या व्यक्तीने आपल्या मित्राच्या बायको सोबत केले असे काही की पाहून तुम्हाला ध-क्काच बसेल

शुभम हातात चिकूची पिशवी घेऊन घरात शिरलेले पाहताच मी उडालोच..आणि आमच्या मालकीण बाई बाहेर जाऊन त्याच्या मागे कोणी आले नाही ना याची खात्री करून आली.. मला मात्र या चिकूच्या बदल्यात कितीचा फटका पडेल.. ही चिंता वाटू लागली..मुळात हे चिकू शुभमने माझ्यासाठी आणले आहेत का हा सर्वात मोठा गहन प्रश्न होता.. मागच्या वेळी त्याने अननस आणला होता तेव्हा पैसे सुटे नाहीत म्हणून माझ्याकडून पैसे घेऊन त्या फळवाल्याला दिले होते, आणि नंतर उपकार केल्यासारखा एक छोटा तुकडा माझ्या हातात ठेऊन.

उरलेला अननस एकट्याने खाल्ला होता.. आणि पुढे काही अघटित घडू नये म्हणून ही गोष्ट मी मालकीण बाईन पासून लपवून ठेवली होती… अरे हो पण हा शुभम कोण हे तुम्हाला माहीत असेलच हा तोच जो स्वतःला लेखक समजतो… आणि त्याने काही मराठी सिरीयलचे लेखन केले आहे असे आम्हाला सांगतो मालकीण बाईंना आणि त्यांच्या नातेवाईकांना सिरीयलमध्ये काम मिळवून देतो असे सांगून बऱ्याचवेळा त्यांच्या घरी भरपेट जेवून येतो, आणि काही वेळा तर तो मालकीण बाईंच्या शिव्या ही खातो. आणि एक लेखक असल्यामुळे त्याच्या बॅगेत दोन चार वह्या.

तीन पेन, दोन पेन्सिली, नेहमी असतात… आणि तो मला नेहमी त्याचे लिखाण दाखवत असतो, पण ते ऐकून माझे तोंड बघून तो ते ताबडतोब फाडून टाकतो.. आणि तो कचरा माझ्या हॉल मध्ये सोडून निघून जातो. पण आज त्याच्या खांद्यावर बॅग नव्हती हे पाहून मला आश्चर्य वाटले… पण आज त्याने मालकीण बाईंना चक्क हाक मारून त्याने तिच्या हातात ती चिकूची पिशवी दिली आणि हे पाहून आम्हाला काहीच कळेना. ‘घ्या वहिनी,,दोन डझन आहेत आणि यापुढे तुम्ही चिकू कधीच बाहेरून विकत घ्यायचे नाहीत..’ शुभम हसत म्हणाला… ‘म्हणजे या पुढे चिकू तुझ्याकडून.

विकत घ्यायचे का.’? असे मी हसत हसत विचारले.. ‘गप बसा हो.. आपल्या माणसाला कोण पैसे देते का. मालकीण बाईने त्याच्या हातातील पिशवी जवळजवळ हिसकावून घेत, आणि शुभमचा विचार बदलायच्या आत तिने ती आत पळाली. ‘काय भाऊ. तु कामाला जातोस की नाही’ असे त्याने माझ्या पाठीवर थाप मारून मला विचारले….. तुझ्यासारख्या मित्राकडून त्या कथा ऐकण्यापेक्षा ऑफिसमध्ये बॉसच्या शिव्या खायला मला आवडतील..’ मी तिरकसपणाने म्हणालो.., आणि त्याने माझ्या बोलण्याकडे लक्ष न देता, खिश्यातून स्मार्टफोन काढला.

आणि लगेच त्यातून एक फोल्डर ओपन लेक आणि त्यातील कथा मला वाचायला दिली… ‘आयला हे काय..? शुभ्या चक्क हायटेक झाला’. मोबाईलवर लिहितो..आणि मला समजले की म्हणून त्याची ती सुप्रसिद्ध बॅग मला दिसली नव्हती.. ‘म्हणजे तू हल्ली कागद पेन वापरणे सोडून दिलेस का..! मी म्हणालो, असा अचानक कोणता साक्षात्कार झाला तुला.? ह्या माणसाने, कथा लेखनाच्या नावाखाली किती कागद वाया घालवली असतील त्याची कल्पना फक्त मला आणि प्रमोदला होती.. आणि एक त्या कागदाचा अर्धा फायनान्सर तर प्रमोदच होता. ‘मी हल्ली कागद वापरणे.

सोडून दिले आहे..’ शुभम गंभीरपणे म्हणाला… ‘फक्त कागद,? कथा नाही’..? मी त्याला चिडून विचारले. आणि नंतर त्याचा चेहरा पाहून गप बसलो.. ‘तुला माहिती आहे का आपण आतापर्यंत किती रिम कागद वापरले असतील ?? त्याने प्रश्न केला… ‘मी तुझ्यापेक्षा नक्कीच कमी वापरले असतील..’ मी मान उंचावून सांगितले… ‘मान्य आहे.. तुला माहित आहे का की एक झाड आपल्याला सतरा रिम कागद देते, आणि एका रिममध्ये पाचशे कागद असतात… बघ आता विचार कर भाऊ आपण आतापर्यंत किती झाडांची हत्या केली आहे.’ शुभम गंभीर होऊन म्हणाला.

आईला.. मी हा विचारच केला नव्हता.. मला वाटले की शुभ्याला नक्कीच कोणतरी गुरू भेटला आहे.. ‘काय झाले शुभम.,?? मी गंभीरपणे विचारले. आणि तो म्हणाला.. ‘काही महिन्यांपूर्वी ट्रेनमध्ये मला एक गृहस्थ भेटले.. ते कणकवलीत एका कॉलेजमध्ये प्रिन्सिपल होते..माझे ते माझे पेपरवर चाललेले चाळे पाहून अस्वस्थ होत होते… शेवटी ते चिडलेच आणि त्यांनी मला प्रश्न मला विचारला की, माझे ही तुझ्यासारखेच झाले आहे. मग त्याने मला ही थियरी सांगितली आणि मी गप्पच झालो… आपल्याला मिळत असलेले शुद्ध ऑक्सिजनची निर्मिती ही झाडांकडून होते..

आणि आपल्याला ऑक्सिजनची किती गरज आहे ते आपणास करोनाने दाखवुनच दिले आहे.. आणि मी आजारी असताना तुम्ही ऑक्सिजन साठी किती धावपळ केली होती, ते वहिनीने सांगितलंय मला.. एका माणसाला दररोज 550 लिटर ऑक्सिजन लागतो. आणि एक पूर्ण वाढ झालेले झाड दोनजणांना आयुष्यभर पुरेल इतका ऑक्सिजन तयार करून देते.. पण ते झाड कोणी लावलेले आहे..? आणि आपण किती झाडे लावतो ?? आणि आपण झाडे लावत नाही मग, आपल्या पुढच्या पिढीला ऑक्सिजन कोण देईल..?आणि मी त्यांचे बोलणे ऐकून खरंच खूप हादरलो.

खरेच की किती विचार न करता वागतो आपण..असे कागद वापरून किती झाडांची हत्या केली असेल मी आता पर्येंत.. आणि किती लोकांचा श्वास हिरावून घेतला असेल.. आणि मी त्यांची माफी मागितली, आणि झाडे लावून ती जगविण्यासाठी काही उपाय आहे का ते विचारले..’ ‘मग.’ आता माझीही उत्सुकता वाढली होती . ‘त्यांनी सांगितले की तू फक्त माझ्या जमिनीत एक झाड लाव. आणि जर वर्षाला एक ठराविक रक्कम दे. आणि मग ते झाड मी जगविन.आणि त्या झाडाला तुझे नाव देईन शुभमचा श्वास. तू कधीही ये आणि त्या झाडाखाली बस सेल्फी काढ त्या झाडाला.

कितीही फळे /फुले लागतील ती सर्व तुझी.. आणि तू सर्व घेऊन जा. मला फक्त ते झाड जगविण्यासाठी तु नाममात्र पैसे देत जा.. त्या झाडाचे तू आणि तुझे कुटंब मालक असेल, फक्त दोन झाडे लाव आणि मग आपल्या कुटुंबाचा श्वास निश्चित कर. भाऊ मला ही कल्पना आवडली.. आणि त्यांनी जी रक्कम सांगितली ती त्या कार्याच्या बदल्यात काहीच नव्हती.. मग मी चिकुचे झाड लावले आहे.. आणि आज पहिल्यांदा त्या झाडाला फळे लागली होती, आणि तीच घेऊन मी पहिला तुझ्याकडे आलो आहे, हो मी हल्ली मोबाईलवरच टाईप करतो ज्यामुळे कागद ही वाचतात.

आणि त्याचबरोबर माझ्या झाडांमुळे कमीतकमी दोन जणांना ऑक्सिजन मिळतो, याची जाणीव ही सतत होत असते.. हळवा होत मी म्हणाला… ‘वा शुभम.. आज तू मलाही एक नवीन दृष्टी दिली आहेस.. चल तर मग मी ही तुझ्या मित्राकडे जाऊन माझ्या आवडीचे एक झाड लावतो.. आणि पर्यावरणाची चर्चा करण्यापेक्षा पर्यवरणात कशी वाढ होईल याकडे लक्ष देऊया.’ मी शुभम ला सलाम करीत म्हणालो…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Don`t copy text!